^^

หลายคนคงคิดเหมือนกันว่า

เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็ว แต่เวลาแห่งความทุกข์มักจะผ่านไปช้าเสมอ

นี่เป็นเพียงความคิดเท่านั้นแหละ เพราะในความเป็นจิง

เราก้อไม่สามารถที่จะทำให้เวลามันเปลี่ยนไป

ไม่สามารถที่จะทำให้เวลาเดินช้าหรือเร็ว ได้ตามที่ใจเราต้องการ

เวลาของการรอคอย

เชื่อว่าทุกคน ต้องเคยพบกับคำๆนี้ ไม่ว่าจะอย่างไรก้อแล้วแต่

ถ้าการรอคอย เป็นการรอคอยอย่างมีความหวัง มีจุดมุ่งหมาย

เชื่อในใจแน่ๆว่าจะต้องมีซักวันที่ได้พบกับสิ่งนั้น หรือคนๆนั้น

หรือรู้ว่า เวลาที่เราจะได้พบกับสิ่งๆนั้น มันคือเวลาไหน เมื่อไหร่

หากเป็นแบบนี้ ถึงแม้บางครั้งเวลาของการรอคอยมันอาจจะยาวนานมากเกินไป

เหมือนที่บอกว่า เวลาของคนที่ขอให้รอ กับเวลาของคนที่รอมันไม่เท่ากัน

แต่มันทำให้คุณสามารถที่จะอยู่กับมันได้  เพราะคุณจะรู้ว่ายังไงเวลามันยังคง

เดินหน้าต่อไป ยังไงมันก้อจะถึงจุดหมายของมัน ในอีกไม่นาน

มันก้อจะเป็นการรอคอยที่มีความสุขมากเลยทีเดียว

แต่ในบางครั้ง การรอคอยก้อทรมานมากเหมือนกัน

การที่เรารอคัยซักคน โดยไร้จุดหมาย ไร้ความหวัง ไม่มีแม้กระทั่งวี่แวว

จะทำอะไรก้อไม่สามารถที่จะทำได้ ทำได้มากที่สุดก้อเพียงแค่...รอ

เหมือนว่าเวลามันไม่เดินหน้า แต่กลับเดินถอยหลังให้ห่างไกลมากกว่าเดิม

ยิ่งอยากให้เวลาเดินเร็วเท่าไหร่ ก้อจะยิ่งทำให้เวลาเดินช้าลงมากเท่านั้น

ยิ่งรอนานมากเท่าไร ก้อยิ่งทรมานใจมากเท่านั้น

ความรู้สึกแบบนี้ อาจทำให้รับรู้ได้ว่ามันทรมานมากเพียงใด

เหมือนบางคนที่ปล่อยให้เวลามันผ่านไป แต่เรากลับหยุดอะไรๆๆไว้ที่เดิม ……

ซึ่งที่จิงแล้วทุกคนต่างก้อมี

เวลาแห่งความสุข เวลาแห่งความทรงจำ

เวลาของภาพหรือความรู้สึก ความประทับใจ

แต่อีกมุมหนึ่งก้อมีเวลาของความทุกข์ เศร้า หรือเหงา บ้างเหมือนกัน

อยู่ที่ว่าเราจะปล่อยให้อารมณ์ ความรู้สึกเหล่านั้น อยู่กับเรานานเพียงใด…